IMG_1021Voor Frank Fraterman is het simpel: het gaat altijd om het kippenvelmoment. Maar hoe ziet dat er eigenlijk uit? Zijn hij en zijn medewerkers altijd bewust op zoek naar die emotie? ‘Ik heb zelf niet het idee dat wij dat anders doen dan andere bureaus, maar jou valt het blijkbaar wel op.’

De Haagse tongval dendert door de telefoon als ik hem bel voor het maken van een afspraak. ‘Ja joh, voor Events? Jeetje joh, wat gaaf zeg. Echt hartstikke gaaf!’ En wanneer ik een week later bij Festivents binnenstap, is het enthousiasme onverminderd groot. Frank Fraterman, oprichter en directeur-eigenaar van Festivents, vindt het leuk, dat is wel duidelijk. Achttien jaar geleden startte hij met het evenementenbureau en nog altijd spat de liefde voor het vak er aan alle kanten vanaf. Hij beaamt het meteen. ‘Ik gebruik ‘m al jaren niet meer, maar toen Festivents nog niet zo lang bestond, heeft iemand een slogan voor het bureau bedacht: ‘Organizing is all about passion’. Ik vroeg die man toen hoe hij daarop gekomen was en hij zei: ‘Frank, die passie, dat hoort bij jou, jij doet echt alles met passie en overgave.’ Had-ie wel gelijk in eigenlijk.’

Hoe lastig is het voor jou met al je enthousiasme om rustig te luisteren naar wat je opdrachtgever wil?
‘Nou, je moet dit vak natuurlijk niet gaan doen als je vooral je eigen dingetjes wilt laten zien. Als een opdrachtgever een puur zakelijk evenement neer wil zetten, moet je goed luisteren naar het waarom. Is het de aard van het evenement, wordt het betaald met gemeenschapsgeld, dat soort dingen moet je wel meenemen. Dus ja, ik luister daar goed naar. Maar het gebeurt me wel eens hoor, dat ik ergens zit en dat zo’n man dan zegt: ‘Nee Frank, die slingers en die ballonnen doen we de volgende keer, als het echt feest is!’ Ik kan er heus wel eens in doorschieten: dan doen we dit, en dat en oh, dat is ook gaaf! En dat raakt kant noch wal. Gelukkig heb ik medewerkers die me dan op tijd terugfluiten. Kijk, vanuit mijn expertise kan ik echt alles uit de kast trekken, maar dat hoeft dus niet altijd. De kunst van het weglaten, hè. Weet je wat het ook is? In die achttien jaar heb ik alles al een keer gedaan en daardoor leg ik de lat steeds hoger. Maar zo’n opdrachtgever heeft nog lang niet alles gezien. Dat moet je als bureau goed onthouden, vind ik. Uiteindelijk gaat het altijd om het kippenvelmoment, maar voor een kippenvelmoment hoef je niet per se alle registers open te trekken. Klein en subtiel kan ook kippenvel opleveren. Te veel en te groot kan zelfs averechts uitpakken; dan overdonder je de gasten zo dat ze de boodschap niet meer voelen of begrijpen.’

Wanneer ik de filmpjes van jullie werk bekijk, valt me op dat dat kippenvelmoment mensen – en ook mij – echt raakt. Hoe komt dat, denk je?
‘Goh, lastige vraag. Ik vind sowieso dat je altijd op zoek moet gaan naar de emotie, naar de lach of de traan. Ik heb zelf niet het idee dat wij dat anders doen dan andere bureaus, maar jou valt het blijkbaar wel op.’

Ja, het viel mij op. Speelt jouw eigen enthousiasme, jouw passie zogezegd, daar een rol in?
‘Ja, misschien toch wel. Alles wat ik doe, doe ik tot het uiterste. En ik ben toch de drijvende kracht achter Festivents, dus ik zal heus invloed hebben op hoe we werken. Ik vind het belangrijk om iets teweeg te brengen, hoe groot of klein ook. Daardoor onthouden mensen het. Tegelijkertijd verkopen wij het woord ‘emotie’ nooit. Het is niet iets wat wij als ‘unique selling point’ van Festivents neerzetten, nee. Het is zelfs niet iets wat we heel bewust nastreven, maar het zit blijkbaar in ons DNA. Onderhuids is het altijd aanwezig, ja. Ik denk dat het daardoor raakt.’

Kun je een voorbeeld geven?
‘Nou, stel je wilt dat er meer mensen naar je winkeltje komen. Neem Schiphol, een mooi voorbeeld. Dan kun je ervoor kiezen om kortingen weg te geven, mensen zijn daar altijd gevoelig voor. En dat is ook al een emotie, hè; korting triggert een gevoel van hebberigheid. Maar Schiphol wil ook dat mensen zich hun bezoek aan Schiphol blijven herinneren. Daarom hebben wij flashmobs bedacht, en entertainment tijdens de drukste vertrekdag van het jaar. Maar ook een Valentijnsactie en de mistletoe met kerst. Afgelopen jaar sprak een van onze mensen een ouder echtpaar bij die mistletoe. Die mensen waren speciaal daarvoor naar Schiphol gekomen, omdat ze het een jaar eerder zo mooi hadden gevonden! Dus die mensen hebben hun auto geparkeerd voor vijf euro per uur. Ze hebben een lekkere kop koffie gedronken. En let wel: dat is thuis goedkoper, hè! Maar die mensen kwamen voor die mistletoe. Kijk, dat is wat wij willen en wat Schiphol ook wil. Ontroering, een lach, een traan, mensen die hun reis vervolgen, maar wel met een grote glimlach op hun gezicht. Dat onthouden ze!
Nog een voorbeeld: de ondertekening van een hoogbouwconvenant. Saai, denk je dan! Want wat moet je regelen? Soep-sla-koffie en een flip-over voor de handtekeningen, bij wijze van spreken. Maar het kan ook anders. Ik had net een gozer gezien die iets leuks deed met digitale graffiti. Die wilde wel komen en dus hebben die ondertekenaars hun handtekening in digitale graffiti gezet, was hartstikke gaaf. Wij laten hen iets anders meemaken dan ze verwacht hadden. Dat gevoel, dat zoeken wij, ja. En het leverde de bouwer bovendien een leuk artikel in een bouwblad op – helemaal top!’

Hoe komt het eigenlijk dat dit werk jou nog steeds doet stuiteren van enthousiasme? Waar doe je het voor?
‘Op verjaardagen zeg ik altijd: ‘Leuker dan dit wordt het niet!’ Ik vind eigenlijk elke dag leuk, ja. Maar waar ik het echt voor doe, is toch het applaus. Toen ik jong was, kluste ik een beetje bij op het North Sea Jazz Festival. Dat was nog in de tijd dat Miles Davis bij organisator Paul Acket thuis logeerde. Na afloop van het festival – ik weet niet meer welk jaar – zag ik Acket zitten, op de rand van de fontein voor het congrescentrum. Hij zat gewoon te kijken naar al die mensen die naar huis gingen. Dát is het dus. Dat moment. En ik kan alleen maar hopen dat ieder mens een keer zo’n moment ervaart. Ons werk heeft die zichtbaarheid in zich, het applausmoment, zo’n zaal die leegstroomt en de crew die elkaar na afloop feliciteert: ‘Dit was er weer een!’ Daar doe ik het voor.’

verschenen in Events, zomer 2013

‘Leuker dan dit wordt het niet’ | Events
Getagd op:            

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *