IMG_1189“I like the dream of the future better, than the history of the past”, staat er op zijn visitekaartje. Zelf had hij ook een toekomstdroom: het wandelen van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. In een maand, dat wel; Pieter Bas Boertje houdt nogal van doelstellingen. Heeft hij iets van die ongebreidelde doelgerichtheid achter zich kunnen laten, op één van Spanjes kronkelige bergweggetjes?

Pieter Bas grinnikt, een beetje verlegen met de vraag. Maar inderdaad, doelen stellen vindt hij belangrijk, net als het behalen van die doelen. Zo belangrijk zelfs dat hij er soms zijn fysieke grenzen voor overschrijdt. Te doelgericht, ja, ook tijdens zijn wandeltocht naar Santiago. ‘Onderweg kreeg ik een vervelende blaar die ging ontsteken. Dan ga je anders lopen, met als gevolg dat je overal pijn krijgt en eigenlijk even rust zou moeten nemen. Maar dat kon niet: ik moest het in die maand halen, want ik moest op tijd terug zijn voor het bruiloftsfeest van mijn ouders.’ Hij worstelde ermee, zat zichzelf in de weg. Tot een andere wandelaar hem vroeg waarom dat eigenlijk zó belangrijk was, die aankomst in Santiago de Compostela. Hij kon de tocht toch ook op een ander moment afmaken? Of een stukje per bus afleggen? ‘Pas toen realiseerde ik me dat het inderdaad helemaal niet zo belangrijk was. Dat ik niet faalde als ik niet zou volbrengen wat ik me had voorgenomen. Dat was een enorme opluchting, ja.’ Overigens haalde hij het uiteindelijk wel. Maar hij ervoer de aankomst in Santiago als een enorme anticlimax. ‘Toen voelde ik dat het dus écht om de reis ernaartoe gaat. Niet om dat einddoel.’ Het is nogal een besef, voor iemand die doelen stellen bijna tot kunst heeft verheven.

Loslaten
Dat hij die wandeltocht zou gaan doen en in totaal vier maanden niet op de zaak zou zijn, dat had hij een paar jaar geleden reeds besloten. Hij had zelfs allang bedacht dat die periode in mei 2013 zou aanvangen. Dat was een mooi ijkpunt; er lagen dan vijfentwintig jaren van keihard werken achter hem. ‘Het gekke is dat het loslaten van mijn werk me veel makkelijker afging dan ik van tevoren had verwacht.’ Een aantal dagen voor zijn vertrek trakteerden de medewerkers en oud-medewerkers van Dechesne & Boertje hem op een klein event, cadeautjes voor onderweg en een boekje. Foto’s en herinneringen staan erin, en veel persoonlijke verhalen over jaren van intensieve samenwerking. Het raakte hem diep, vertelt hij, terwijl hij het boekje laat zien. ‘Ja, dat al die mensen zo over mij denken. Dat verraste me.’
Overigens verging het zijn collega’s prima, in die maanden dat Pieter Bas er niet was. Het werk ging gewoon door, de evenementen verliepen goed. Wel is er een andere sfeer ontstaan. ‘Volwassener. De mensen zelf voelen dat niet zo, maar ik wel.’ Zijn eigen rol is ook veranderd. Steeds vaker bemerkt hij dat het hem makkelijker afgaat de zaken met iets meer afstand te bekijken, zonder dat dat ten koste gaat van zijn betrokkenheid. Ook besteedt hij meer tijd aan het begeleiden van zijn medewerkers. ‘Nou ja, ik probeer ze te helpen in hun carrière en hun persoonlijke ontwikkeling. Maar maak dat niet groter dan het is, hoor.’

Kippenvel
Vier maanden geen deadlines, geen opdrachtgevers, geen brainstormsessies, geen werkoverleg – hij had ernaartoe geleefd. Maar toen hij op zijn laatste werkdag de deur achter zich dichttrok, in de auto stapte en wegreed, werd hij toch nog overvallen door dat overweldigende gevoel van vrijheid. ‘Ik had kippenvel, letterlijk van mijn tenen tot mijn kruin. Dat pure gevoel van vrijheid was zo intens.’ Eng was het echter ook; hij had geen idee hoe hij het in zijn eentje zou redden. ‘Ik was nog nooit alleen geweest. Toen ik jong was, ging ik vanuit mijn ouderlijk huis naar Nyenrode. Toen in dienst, daarna deelde ik een huis met een vriend en weer later woonde ik samen met Nancy, mijn vrouw. Dus nee, nooit alleen.’ Sommige mensen botsen tijdens zo’n grote stap buiten hun comfortzone weinig zachtzinnig tegen hun eigen grenzen en overtuigingen op. Niet Pieter Bas. ‘Ik genoot! Natuurlijk miste ik mijn gezin, maar ik leerde ook dat ik het met mezelf ontzettend leuk kan hebben.’ Het is een besef dat past bij iemand die in balans is, een mens wiens basis klopt. Toch? Hij valt stil. Slikt, kijkt even weg. Het raakt me nog steeds, zegt hij dan voorzichtig. ‘Vaak hoor je dat mensen zich tijdens zo’n reis realiseren dat ze hun leven helemaal om willen gooien. Maar ik voelde juist dat ik tot nu toe de juiste keuzes heb gemaakt. Mijn vrouw, mijn leven, mijn werk – het klopt gewoon.’ Hoe anders was dat voor die 82-jarige vrouw die hij onderweg ontmoette. Haar echtgenoot had nooit alleen thuis willen zijn, en pas nu hij er niet meer was, voelde zij de ruimte om te doen wat ze al haar leven lang had gewild. Haar verhaal maakte indruk, vertelt hij. ‘Je moet er dus voor zorgen dat je het goed hebt. Niet blijven hangen in situaties die je ongelukkig maken of je beperken in wat je werkelijk wilt. Al die verloren tijd, zo zonde!’

Rust
De lange en soms pittige wandelingen hebben hem veel gegeven. ‘Ik ben gegroeid, meer in balans. En ik zie de dingen scherper.’ Sinds Santiago maakt hij iedere zondag een lange wandeling. In stilte. ‘Omdat het me zo ontzettend veel oplevert, ja. Privé én zakelijk.’
Toch nog even over dat doelgerichte; is hij nog zo? Pieter Bas knikt. Maar er is ook veel veranderd, vindt hij. Nee zeggen gaat hem makkelijker af en het hyperige dat hem soms in de greep had, is verdwenen. ‘Ik ben rustiger geworden, zegt mijn vrouw. En dat klopt, dat voel ik zelf ook. Vroeger vond ik het heel moeilijk om te genieten van dat wat nu is. Was er een doel behaald, was ik in mijn hoofd alweer bij het volgende doel. Nu geniet ik veel meer, zowel thuis als in mijn werk. Dat geeft rust.’

verschenen in Events, november 2013

‘Zorg ervoor dat je het goed hebt’ | Events
Getagd op:            

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *