Mooi woord, druistig. Geen idee waarom het me nu te binnen schiet – zo druistig voel ik me niet. Integendeel zelfs. Of is dat hoe de geest werkt: schuift hij (of zij?) dat woord expres naar voren, een kattebelletje, een klein hupje naar hoe het ook kan zijn. Gisteren zei iemand tegen mij: nee, schrijven is helemaal niet leuk. En ik beaamde dat. Wat later sprak ik mijn redacteur en die zei: je bent te ongeduldig. Ook dat beaamde ik. Een ongeduldig ploeteren. Ook dat is werken, zei een derde persoon. Ik knikte. Een ongeduldige en hardwerkende ploeteraar, dat is wie ik momenteel ben. En ik verlang naar druistigheid.

Druistig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *