IMG_1005Volgens hun medewerkers vormen ze zeker geen twee-eenheid en zelf vinden ze eigenlijk ook dat zoiets als twee handen op een buik totaal niet op hen slaat – integendeel zelfs! De een kan wakker liggen van de cijfers, de ander rijdt rustig driehonderd kilometer voor een luttele millimeter ledscherm. De gemene deler is hun betrokkenheid, en vlak ook hun perfectionisme niet uit. In gesprek met Diederik Verwiel en Dorine van der Bruggen.

Nog geen minuut nadat de eerste vraag is gesteld, schiet Dorine van der Bruggen al overeind om met een ‘Ik ga toch even kijken waar de thee blijft’ door de deur te verdwijnen. Diederik Verwiel lacht: ‘Nu zie je direct hoe we het hebben verdeeld. Dorine is dus van de catering!’ Even later komt ze terug, met in haar kielzog een medewerker met een dienblad met thee en alles wat daarbij hoort. Pas als we allemaal van thee zijn voorzien, gaat ze weer zitten. ‘Sorry hoor, maar anders heb ik geen rust.’ Haar compagnon lacht.

Discussies
Hoewel Diederik het zo-even nog gekscherend zei, blijkt er wel degelijk een duidelijke werkverdeling te zijn tussen beide oprichters van het succesvolle bureau Bruggen Verwiel Eventmarketing. Dus ja, als er over vijf minuten iemand zou bellen met de mededeling dat er over een paar uur een bijeenkomst van honderd mensen plaats gaat vinden, hoeven Diederik en Dorine eigenlijk niet eens te overleggen, vertelt Dorine. ‘Ik zorg dan voor de opstelling, de catering, het parkeren, het overleg met de buren, dat soort dingen. En Diederik regelt wie er gaat spreken en wat er op het podium gaat gebeuren. Ja, dat gaat automatisch.’ Dat wil echter niet zeggen dat er geen overleg plaatsvindt, vult Diederik meteen aan. ‘We kunnen leuke discussies hebben, hoor, tijdens het productieproces, maar ook al als we een klus net hebben binnengehaald. Dan moeten we keuzes maken en dan sta ik er bijvoorbeeld op dat er een bepaald type lamp moeten komen. Dorine wil altijd weten waarom. Maar als ik goed weet uit te leggen dat iets nodig is voor een bepaald effect dat we op dat podium willen bereiken, vertrouwt ze daar ook op. En andersom is het precies hetzelfde.’ Dorine lacht en vertelt dat haar compagnon morgen in de auto stapt om drie uur verderop te kijken of de ledschermen vijf of zes millimeter moeten zijn. ‘Ik begrijp dat niet, maar ik weet wel dat het belangrijk is voor de voorstelling die we straks neerzetten. Dus dan hebben we het daar verder ook niet meer over.’

Naïef
Toen Verwiel en Van der Bruggen in 2001 met hun bureau startten, lag de aanslag op de Twin Towers nog vers in het geheugen. De wereld was in de war en wat de invloed daarvan op de economie zou zijn, was nog niet duidelijk. Maar op de een of andere manier lieten ze zich daar niet door weerhouden, vertelt Dorine. ‘Misschien waren we wel een beetje naïef, ja, maar we waren ook wat jonger natuurlijk.’ Diederik schiet in de lach, vertelt dat zijn vrouw net zwanger was van hun tweede kindje toen hij thuis kwam met de mededeling dat hij en Dorine voor zichzelf zouden beginnen. ‘Ja, dat was best een spannende timing!’ Hij en Dorine waren er vanaf het begin dan ook van overtuigd dat het zou werken. ‘Bij De Otter & De Vries hadden we al een paar jaar leiding gegeven aan de Nederlandse tak van dat bureau; Dorine was verantwoordelijk voor de commerciële kant en ik voor het creatieve stuk. Samen met een eigen team hadden we het echt goed voor elkaar, totdat het bedrijf werd verkocht aan een groot Amerikaans evenementenbureau.’ Die overname bleek de opmaat voor Bruggen Verwiel, want al snel voelden Dorine en Diederik zich bekneld door het Amerikaanse keurslijf dat puur uit cijfers bestond. Maar, dachten ze allebei, dat zou na een tijdje heus wel weer veranderen en dan zou het gewoon weer net zo worden als vroeger. Een gesprek met de directie in Londen hielp hen uit die droom; de verplichte handtekening voor de inkoop van kantoorartikelen bleek nog maar het begin. Ook daarin waren we een beetje naïef, zegt Dorine nu. Niet lang na dat verhelderende onderhoud werd Bruggen Verwiel ‘geboren’.

Ondernemen
Ondanks dat Bruggen Verwiel alweer ruim twaalf jaar zeer succesvol aan de weg timmert, zien de oprichters zichzelf niet als echte ondernemers. We zijn eigenlijk atypische ondernemers, vindt Diederik. ‘We waren er bij de start binnen een uur uit: we wilden een klein team, zelf betrokken blijven en plezier hebben in wat we doen. De ondernemerswetten zeggen dat het steeds groter moet, maar wij vonden – en vinden – dat het ook anders kan.’ Dat deze manier van werken inmiddels de kracht van het bedrijf is, ja, dat kunnen ze alleen maar volmondig beamen. ‘Onze betrokkenheid is heel groot en onze opdrachtgevers waarderen dat. Maar dat geldt net zo goed voor onze leveranciers, die gaan inmiddels wel voor ons door het vuur.’ Dorine neemt een slokje thee, lijkt even na te denken en neemt dan opnieuw het woord. ‘Ik vind dat heel belangrijk. Stel dat ik er morgen niet meer zou zijn… Als mensen het dan nog hebben over de projecten die we samen hebben gedaan, en dat ze daar zulke goede herinneringen aan hebben… Ja, dát.’ Diederik knikt. ‘Ik heb heel veel bewondering voor echte entrepreneurs, voor de De Otters en de De Vriesen, de Arjan van Dijks en de Frank Wentinks van deze wereld. Mensen die tegen de stroom in dingen op poten zetten. Maar zo moet je wel zijn, en wij zijn niet zo. Wij willen gewoon heel goed worden in de dingen waarvan we weten dat we er goed in zijn.’ Maar dat betekent ook dat het bureau wel eens nee moet zeggen, toch? ‘Ja, dat klopt,’ zegt Dorine. ‘Wij zijn heel erg van de coproducties; de klant aanvoelen en andersom. In de loop van de jaren hebben we met een aantal klanten een preferred suppliership opgebouwd en tegen zulke klanten zullen we nooit nee zeggen. Maar als er tegelijkertijd een ander groot project binnenkomt, tja. Dan moeten we nee zeggen, omdat we anders niet de betrokkenheid en de kwaliteit kunnen leveren waar we voor staan.’ Grinnikend geeft ze toe dat ze dat wel ontzettend lastig zou vinden. ‘Ik kom uit de Wentinkschool hè, nee zeggen bestaat echt niet!’

Twee-eenheid…
Ze weten na al die jaren precies wat ze aan elkaar hebben. Maar laat de wereld vooral niet denken dat Diederik Verwiel en Dorine van der Bruggen samen een onlosmakelijke twee-eenheid vormen. Ja, ze zijn heel betrokken en allebei perfectionistisch. Soms zelfs te, vindt Dorine. ‘Nouja, dan spreek ik wel voor mezelf, hoor. Het is nooit goed genoeg, begrijp je? Ik ben zelfs zo kritisch dat het soms ten koste van het genieten gaat. Dat vind ik jammer. Daar komt bij dat loslaten voor mij nog wel een dingetje is. Een voorbeeld? Nou, ik ben verantwoordelijk voor het commerciële stuk en ik kan me in september al druk maken over het nieuwe jaar, daar lig ik dan zelfs wel eens wakker van. Diederik niet, die zegt dan gewoon dat we het al zo lang goed doen, dus waarom komend jaar niet. Ik zou daar meer op willen vertrouwen, ja.’ Ook Diederik is perfectionistisch, hoewel hij er niet wakker van ligt. Maar snel tevreden, nee, dat is hij zeker niet. ‘Er is altijd wel iets. Daarom zit ik in de repetitiefase rustig tot diep in de nacht met een lichtman te programmeren om ervoor te zorgen dat het licht helemaal perfect is. Het moet kloppen, helemaal.’ Het zijn zaken waar Dorine zich dan weer niet mee bemoeit, net zoals Diederik zich niet bemoeit met dingen als contracten. Sterker nog: die gaan volstrekt aan hem voorbij. Hij lacht voluit: ‘Het is eigenlijk heel simpel: Dorine is degene die het geld verdient, en ik geef het weer uit.’ Dan, serieus: ‘Ik vind dat dus knap, ik kan dat zelf helemaal niet, die cijfers, dat papierwerk. Of zo’n gesprek met een opdrachtgever als een project budgettair uit de rails dreigt te lopen; dat kan ze ook heel goed. Op de een of andere manier weet ze het altijd zo op te lossen dat het voor iedereen weer een win-win is.’ Andersom vindt zij het dan weer knap dat hij altijd weer een goed creatief concept weet te ontwikkelen. ‘Af en toe komt er zo’n vraag binnen waarbij ik meteen denk: oh, hoe gaan we hier nu weer iets bijzonders van maken? Daar kan ik echt stress van krijgen. Diederik niet, dat is gewoon helemaal zijn ding.’ Ze kijken elkaar veelbetekenend aan en vinden dan eensgezind dat het nu wel wat te klef wordt. ‘We zijn heel verschillend en vullen elkaar gewoon perfect aan, dat is eigenlijk het hele verhaal. Wat ik niet leuk vind, vindt zij leuk en andersom,’ zegt Diederik. ‘Maar twee-eenheid, nee, dat vind ik niet. Misschien denken onze medewerkers daar anders over, maar dat zou je ze moeten vragen.’

Trots
De meeste ondernemers hebben bij de start van hun onderneming een bepaald beeld voor ogen: daar ga ik naartoe, daar wil ik over een paar jaar staan. Maar ja, Bruggen Verwiel wordt geleid door atypische ondernemers – hadden die wel zulke toekomstvisioenen? Ja, toch wel, zeggen ze allebei. Maar de laatste vier jaar is er als gevolg van de crisis veel veranderd. De vraag nu beantwoorden is anders dan de vraag vijf jaar geleden beantwoorden, wil Diederik maar zeggen. ‘Toen wilden we doorgroeien naar tien, maximaal twaalf mensen. Maar toen de crisis begon, hebben we afgesproken dat we ons zouden gaan focussen op dat wat er is en dat we daar oké mee zouden zijn. Dat is gelukt, maar persoonlijk had ik wel net iets groter willen zijn, net iets meer body om projecten aan te kunnen.’ Het is echter het enige punt dat anders is gelopen dan ze van tevoren hadden bedacht. Verder overheerst vooral de trots op alle grote en kleine projecten die ze samen met hun team al hebben neergezet. ‘Daar zijn dit soort interviews toch ook wel weer goed voor,’ vindt Dorine. ‘We kijken soms te weinig naar wat we allemaal hebben gedaan en dat is jammer. We gaan maar door, maar we moeten er ook van genieten. Toch?’ Diederik knikt instemmend. Ze zijn te lang bescheiden geweest, vinden ze eigenlijk. Het heeft alles te maken met het perfectionisme waar ze allebei ‘last’ van hebben, denkt Dorine. ‘Pas waren we bij de uitreiking van de Gouden Giraffes. Toen dacht ik ineens: goh, we hadden ook best iets in kunnen sturen. Maar op de een of andere manier hebben we tot nu toe allebei het idee dat het evenement dan toch wel zó ongelooflijk goed en bijzonder en uniek moet zijn geweest. Terwijl we gewoon hartstikke mooie dingen maken. Daar mogen we best wel eens wat trotser op zijn.’

Naschrift
Na afloop van het gesprek kan ik het niet laten… Want hoe zit het, wat vinden de medewerkers van Bruggen Verwiel er eigenlijk van – vormen Diederik en Dorine echt geen twee-eenheid? Projectmanagers Charlotte en Linda en producer Vera vinden van niet. Charlotte: ‘Ze zijn juist heel verschillend. Hun kracht is dat ze elkaars talenten goed kennen en weten uit te buiten.’ De drie weten dan ook precies bij wie ze moeten zijn, vertelt Vera. ‘Het een is een Diederik-ding en het ander is juist een Dorine-ding. Ja, zo werkt het inderdaad.’

verschenen in Events, zomer 2013

Te lang bescheiden geweest | Events
Getagd op:            

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *